Don rasa koni: opis, zalety i wady

Koń Donskoy to rasa koni zaprzężonych w konie, a dziś występuje w wielu szkołach jeździeckich, a nawet w policji. W przeciwieństwie do ciężkich ciężarówek zwierzęta te wyglądają znacznie szczuplej, ale z tego powodu są nie mniej atrakcyjne. Opis, cechy treści i wykorzystanie koni Dona zostaną rozważone w artykule.

Historia rasy

Historia pochodzenia rasy jest związana z historią Kozaków, ponieważ pierwsze fabryki koni pojawiły się w XVIII wieku na Donie. Zawarte w nim zwierzęta były zwinne i elastyczne, z łatwością pokonywały wszelkie przeszkody i wykonywały ostre zakręty, wyróżniały się niskimi wymaganiami dotyczącymi pielęgnacji i karmienia. W drugiej połowie XVIII wieku znana już rasa koni Donów nadal się poprawiała w warunkach wyspecjalizowanych fabryk. Przodkami nowych linii były stada atamanów Martynov, Ilovaysky i Platov, a nieco później powstała pierwsza stadnina koni hodowlanych im. M. Platova, w której do kojarzenia z klaczami Don używano najlepszych koni perskich i arabskich. Mniej więcej w tym samym czasie rozpoczęła się stadnina koni Janowa (założona w 1776 r.), Fabryka Serikowa i A.V. Ilovaysky'ego (1778), Kuznetsova i N.V. Ilovaysky'ego.

Czy wiesz Pierwsze fabryki koni w Rosji zaczęły pojawiać się w XIV wieku, potem nazwano je książęcymi „końmi stadnymi”. W 1910 roku po raz pierwszy konie o nietypowym czerwono-złotym kolorze zostały zaprezentowane na Ogólnorosyjskiej Wystawie, która została bardzo doceniona przez wszystkich ekspertów. Od tego czasu rasa Don zyskała narodowe uznanie i zaczęła być wykorzystywana wszędzie w celu poprawy charakterystyki lokalnych zwierząt gospodarskich. W dziewiętnastym i dwudziestym wieku obserwowano wzloty i upadki rozwoju rasy koni don, głównie ze względu na wojny i niestabilność sytuacji społeczno-gospodarczej. Jednak pomimo wszystkich trudności, koniom tym grozi całkowite wyginięcie. Każdego roku populacja mieszkańców Doniecka stale maleje, a osoby, które nadal mogą być wykorzystywane do hodowli, są często trzymane przez hodowców, którzy są zdalnie zaznajomieni z cechami tych zwierząt.

Ogólna charakterystyka

Charakteryzując konie Dona, warto zwrócić uwagę na ich cechy zewnętrzne, charakter i zwyczaje, aby podkreślić zalety i wady.

Wygląd

Konie pełnej krwi Dona, które w większości pochodzą z wcześniej istniejących dużych fabryk, charakteryzują się elegancką, ale jednocześnie silną sylwetką i średnimi parametrami:

  • wysokość w kłębie - 164–166 cm;
  • długość ciała - 164–165 cm;
  • obwód klatki piersiowej - 194–195 cm;
  • obwód śródręcza - 20,5-21 cm.
Oceniając przedstawiciela rasy z zewnątrz, łatwo zauważyć jej szeroki szkielet i rozwinięte mięśnie, a także silne nogi, powstałe w wyniku ciągłego ruchu przez step. Konie don są lekkie i oszczędne w ruchu, a pomimo dość imponującego wzrostu zwierzęta wyglądają bardzo wdzięcznie.

Ich głowa jest średniej wielkości, ale ich oczy znajdują się w znacznej odległości od siebie, a z boku ta cecha jest bardzo zauważalna. Kolor sierści Doniecka zmienia się od czystej czerwieni do czerwono-złotej i pięknie błyszczy na słońcu. To prawda, że ​​często spotykane są czarne i szare konie, a czerwony płaszcz można uzupełnić białymi znakami.

Naucz się hodować konie w domu.

Charakter

Właściciele koni Dona zwracają uwagę na ich dobry charakter i poczucie własnej wartości, co wyraża się w inteligentnym zachowaniu i zdolności reagowania. Postać jest zrównoważona i elastyczna, ale jeździec będzie musiał „urosnąć” w oczach konia przed taką postawą. Naturalna ciekawość tych zwierząt znacznie ułatwia zadanie ich szkolenia, jednak najczęściej konie Dona wybierają tylko jednego właściciela, który w przyszłości jest posłuszny i wybacza jeźdźcowi prawie wszelkie błędy. Dorośli dzięki szlachetnemu zachowaniu sprawiają wrażenie wielkiej siły, spokoju i niezawodności. Jednak te konie nie są tworzone dla bezczynności i wymagają wystarczającego obciążenia, przy codziennym użytkowaniu w pracy. Bez tego charakter i zachowanie konia może się zmienić, i to nie na lepsze.

Ważne! Przy złym stosunku do nich konie Dona mogą obrażać się u swojego pana przez długi czas, a wtedy trudno będzie uzyskać od nich posłuszeństwo.

Plusy i minusy

Każda rasa ma swoje zalety i wady, które hodowcy muszą wziąć pod uwagę. Konie don nie są pozbawione cnót, ale jednocześnie nie można zignorować istniejących niedoskonałości tych koni. Należą do nich:

  • niska prędkość, dzięki której konie rzadko odnoszą sukcesy sportowe;
  • stosunkowo niska manewrowość;
  • zmniejszony kąt widzenia (z powodu krótkiego karku);
  • złożony charakter, z powodu którego początkującym będzie trudno nawiązać kontakt ze zwierzęciem;
  • wśród współczesnych przedstawicieli rasy jest bardzo niewiele osób, które różnią się podstawowymi cechami Donchaków: odwagą i spokojem w każdej sytuacji.
Jeśli chodzi o zalety hodowli, oprócz jej historyczności, można wyróżnić bezpośrednie pozytywne cechy konia:

  • atrakcyjny wygląd (pod wieloma względami tłumaczy się pięknym kolorem i dopasowaną sylwetką);
  • wysokie zdolności intelektualne;
  • lojalność wobec jednego właściciela.
To prawda, że ​​w odniesieniu do tego ostatniego nie będzie to plus dla wszystkich hodowców, ponieważ podczas hodowli koni w szkołach jeździeckich pożądane jest, aby koń był miły dla różnych ludzi.

Ważne! Ogiery, które nie różnią się prawdziwym rodowodem, ale wykazują wysoką agresywność, wskazane jest wykastrowanie. Ta procedura znacznie złagodzi ich charakter i pomoże w pracy z nimi.

Zakres zastosowania

Jak powiedzieliśmy, konie don nie są już hodowane tak duże jak w poprzednich wiekach, ale to nie znaczy, że istniejące osobniki nie są nigdzie wykorzystywane. Istnieje kilka obszarów zastosowania Donchaks:

  • lekki zespół (zwykle w prywatnych małych gospodarstwach);
  • trening jeździecki w dużych i średnich klubach jeździeckich, najważniejsze jest prawidłowe szkolenie samego konia i jego skarg;
  • medycyna i psychologia - ze względu na atrakcyjny wygląd konia doskonale nadają się do hipoterapii.
Konie don są rzadko używane w kierunku sportowym, ale wciąż są właściciele, którzy wysyłają je na zawody lub reprezentują na różnych wystawach.

Warunki zatrzymania i opieki

Jeśli przedstawiciele opisanej rasy są trzymani w fabryce, wówczas metoda hodowli w stadzie kulturowym jest zwykle dla nich odpowiednia. W ten sposób hodowcy mogą wybierać osobniki na podstawie ich natury i wykorzystywać je w różnych kierunkach. W każdym stadzie preferowane są spokojne i uskrzydlone konie, a krnąbrne i uparte ogiery i klacze są niemal natychmiast odrzucane.

Ważne! Źrebięta są odbierane matkom jesienią, a konkretny miesiąc zależy od możliwości samodzielnego karmienia (na pastwiskach) i od tłuszczu młodego przedstawiciela rasy. Każdy źrebak otrzymuje następnie swój indywidualny numer i logo rośliny. Zawartość donchaka niewątpliwie wpływa na jego cechy charakteru, więc jeśli chcesz jak najlepiej wykorzystać zwierzę, musisz zapewnić mu odpowiednią opiekę, tak jak w przypadku prywatnych hodowców. Procedury higieniczne (kąpiel) należy wykonywać co najmniej dwa razy w tygodniu, a po każdym spacerze delikatnie wycierać nozdrza zwierzęcia czystą i miękką szmatką, aby wilgotne środowisko nie powodowało pojawienia się i rozwoju procesów zakaźnych. Równie ważna będzie opieka nad kopytami konia. Sprawdzaj ich integralność każdego dnia i nie zapomnij wyczyścić ich z brudu i pyłu drogowego. Miej oko na stan podków i ich właściwe położenie, które ochroni zwierzę przed obrażeniami. Grzywa i ogon powinny być okresowo czyszczone z trawy i czesane, cóż, jeśli kupisz dla nich specjalny szampon.

Nawet przy zewnętrznym samopoczuciu konia nie należy zapominać o regularnych wizytach u weterynarza - przynajmniej raz na sześć miesięcy. Po zbadaniu zwierzęcia (w tym jego zębów) specjalista pomoże wykluczyć możliwy rozwój chorób lub zaleci terminowe leczenie. Ponadto zapewnienie dobrostanu koni pomoże i przestrzeganie standardów sanitarnych w stajni.

Czy wiesz Rasa koni Don została wykorzystana do hodowli popularnych koni jeździeckich Budennovsky. W wyniku krzyżowania klaczy z rasowymi ogierami innych ras możliwe było uzyskanie jeszcze piękniejszych, elastycznych i odważniejszych zwierząt.

Prawidłowe karmienie

Podczas letniej hodowli zwierząt hodowlanych konie są karmione na pastwiskach, a raczej same je wypasają. W ten sposób właściciele nie tylko minimalizują koszty materiałowe, ale także pomagają rozwijać niezależność i bezpretensjonalność konia. Wraz z nadejściem zimy konie trzymane są w izolowanych stajniach z obowiązkowym włączeniem do diety różnych mieszanek paszowych i siana. Podczas wypasu na pastwiskach konie don preferują koniczynę, tymotki, bluegrass łąkowy, życicę. Dodatkowo klacze muszą być karmione 2–4 kg skoncentrowanej paszy dziennie, a 4–5 kg takiego pokarmu jest dodawane do diety młodych zwierząt. W sezonie lęgowym Donchaks obejmuje jajka, cukier i mleko w menu. Ogiery są karmione 5 kg siana dziennie, dodając do niego warzywa i zboże.

Nie zapominaj też, że konie powinny spożywać wystarczającą ilość soli, witamin i minerałów. Konie rasy Don można nazwać osobliwymi i wyjątkowymi, więc zwierzęta te nie są odpowiednie dla wszystkich. Jeśli jednak nadal uda ci się zdobyć ich miłość, nie możesz mieć wątpliwości co do oddania, które tylko dodaje wartości rasie.

Wideo: Don horse