Rasa koni kabardyjskich: charakterystyka, utrzymanie i pielęgnacja

Rasa kabardyńska była hodowana przez długi czas i do dziś cieszy się zasłużonym szacunkiem. Ogrom zalet tych koni interesuje miłośników jazdy konnej.

W artykule poznasz bliżej tę rasę i jej cechy, poznasz historię jej występowania, zakres stosowania i warunki przetrzymywania.

Historia rasy

Koń kabardyński pojawił się na terytorium współczesnej Republiki Kabardyno-Bałkarskiej, która jest częścią Okręgu Federalnego Kaukazu Północnego. Uważa się, że rasa ta została uzyskana w wyniku długiego krzyżowania lokalnych koni z rasami wschodniej krwi. W wyniku tego mieszania i stałej selekcji alpinistów wyhodowano zwierzę, które było dobrze dostosowane do lokalnych warunków górskich i spełniało ich wymagania. Bezpretensjonalne konie przewożące towary i ludzi niebezpiecznymi ścieżkami Kaukazu, które nie wymagają podkowy, stały się znane w XVI wieku, kiedy kwitła Kabarda. Jednocześnie wykazały dobre wyniki w warunkach równiny podczas lotów bojowych. Chętnie kupowała takie konie z krajów Bliskiego Wschodu, które również zostały docenione przez Rosjan. Kiedy Kabarda dołączył do Imperium Rosyjskiego, prace nad tą rasą były kontynuowane.

Czy wiesz Podróżni zauważyli, że czerkiesowie dbali o swoje konie lepiej niż ich krewni. Nawet książęta, pomimo wysokiego statusu i znacznej liczby służących, sami je oczyścili. Działania wojenne pierwszej wojny światowej i wojny domowej doprowadziły konie górskie na skraj wyginięcia. Aby przywrócić i ulepszyć rasę, Kabardins zaczął krzyżować się z przedstawicielami europejskich ras koni. W rezultacie wyhodowano większą odmianę - konie anglo-kabardyjskie, łączące zwinność koni angielskich i bezpretensjonalność odpornych koni górskich. Ta linia jest uważana przez wielu za nową rasę. Konie kabardyńskie są obecnie hodowane w stadninach koni Malkinsky i Malokarachaevsky, gdzie pracują również nad przywróceniem pierwotnego wyglądu tych zwierząt.

Opis i funkcje

Kabardyńskie konie to klasyczna rasa jeździecka. Mają swoje własne charakterystyczne cechy, zalety i wady.

Na zewnątrz

Kabardyni wyróżniają się silną budową ciała, dobrymi proporcjami. Dorosłe osobniki tej rasy ważą średnio około 400 kg, a ich wysokość w kłębie wynosi 152–157 cm, a według lokalnych kołchozów w 1993 r. Długość ogierów tej rasy wynosiła 178 cm, a dla klaczy - 183 cm. 19,9 cm i 18,7 cm W stadninach znajdują się nieco większe okazy. Na zewnątrz Kabardianów jest dobrze rozwinięte ciało z szeroką klatką piersiową, prostym krótkim grzbietem i opadającym szerokim zadem. Na nisko osadzonej, muskularnej szyi średniej wielkości znajduje się mała sucha głowa, na profilu której występuje garb charakterystyczny dla tej rasy. Na uwagę zasługują tylne nogi z konfiguracją szablą i małym kształcie X. Cechą charakterystyczną jest również pomyślny kształt kopyt („miseczki”), ich niezwykła twardość i wytrzymałość. Same nogi są krótkie, suche. Mają też dość długą i grubą grzywę i ogon.

Teraz są trzy rodzaje ras kabardyńskich:

  • charakterystyczne . Konie górskie są najbardziej typową rasą suchą dla tej rasy. Lubią używać go do patrolowania i do celów turystycznych;
  • wschodnia . Są to bardziej wyraźne geny orientalne uzyskane z koni arabskich i turkmeńskich. Najczęściej używany do jazdy;
  • ogromny . Ten typ charakteryzuje się wyższym wzrostem i dużym rozmiarem, jest wykorzystywany do celów gospodarczych jako zwierzę pociągowe.

Garnitury

Koń kabardyński może mieć następujące kolory:

  • zatoka;
  • szary
  • czarny;
  • czerwony, z białą plamą;
  • pstrobarwny.

Preferowane są zazwyczaj konie czarne i czarne.

Zalecamy zapoznanie się ze skutecznymi metodami określania masy zwierząt domowych bez posiadania ciężarów.

Charakter

Ten bezpretensjonalny uniwersalny koń wyróżnia się wysoką inteligencją i żywym temperamentem. Mają dobrą pamięć, nie akceptują przemocy wobec siebie, preferując łagodne traktowanie. Przy odpowiednim wykształceniu okazują oddanie właścicielowi i dobrze nadają się do szkolenia. Ten odważny koń, nie bojący się wąskich górskich szlaków, może stać się prawdziwym towarzyszem. Czasami pokazuje nory, trudno się ujeżdżać. Podróżowany koń jest całkowicie podporządkowany właścicielowi. Ogólnie rzecz biorąc, Kabardianie mają przyjazny charakter i wysoką aktywność.

Czy wiesz Średnio konie żyją 25-30 lat, kabardyńskie - do 35-40 lat. Koń rasy pociągowej żył przede wszystkim, co znalazło się w Księdze Rekordów Guinnessa z uwagi na fakt, że żył on przez 62 lata.

Plusy i minusy

Kabardyjskie konie mają niewątpliwą przewagę nad innymi rasami:

  • bezpretensjonalność. Konie te były trzymane w stadach przez prawie cały rok, a zimą karmiono je suchą karmą i zbożami;
  • możliwość dostosowania do różnych warunków. Zwierzę pokazało się doskonale zarówno w górach, jak i na równinach. Dobrze dostosowuje się do różnych klimatów, toleruje zmiany temperatury i ciśnienia atmosferycznego;
  • świetna genetyka. Zestaw genetyczny pozwala na wykorzystanie ich w hodowli;
  • uniwersalność. Ten koń nadaje się zarówno do jazdy konnej (szczególnie w terenie górzystym), jak i do transportu towarów. Pokazuje dobre wyniki w sportach jeździeckich, takich jak przebieg i zawody;
  • siła i wytrzymałość. Może przewozić towary o wadze 150 kg i pokonywać 100 km dziennie. W zawodach wytrzymałościowych często zajmują pierwsze miejsca;
  • dobre zdrowie Mają dobrą odporność na różne choroby, są płodne, żyją długo. Mają wysoką płodność, a plon młodego wzrostu osiąga 85%. Klacze są wykorzystywane na plemieniu do 20 lat, a czasem dłużej;
  • odwaga i ostrożność . Został opracowany na niebezpiecznych górskich szlakach i w starciu z wrogiem;
  • miękki ruch . Wszyscy zauważają komfort tej rasy dla jeźdźców. Nawet galopując lub kłusując, utrzymują wygodne tempo i poruszają się bez szarpnięcia;
  • wysoka inteligencja . Te konie mają dobrą pamięć, można je trenować w różnych sztuczkach, dobrze nadają się do treningu;
  • mocne, stabilne kopyta . Kształt kopyt i ich twardość, wyhodowane z ich częstego kontaktu ze skałami, pozwalają zachować równowagę na trudnych ścieżkach gór Kaukazu. W dawnych czasach nie były obute, aby nie podawać lokalizacji oddziałów koni z trzaskiem kopyt. Teraz kują tylko przednie nogi.

Przeczytaj więcej o cechach hodowli koni w domu.

Wady tej rasy są nieliczne:

  • mały rozmiar;
  • nieodpowiednie dla większości rodzajów sportów jeździeckich - nie są dla niego wystarczająco szybkie i zabawne.

Użyj

Konie kabardyńskie nie straciły na popularności w naszych czasach. W swojej ojczyźnie w Kabardyno-Bałkarii są używane do przemieszczania się na obszarach górskich, transportu paczek, w uprzęży do transportu małych ładunków. Elastyczny charakter, wytrzymałość, a także zdolność poruszania się trudnymi ścieżkami rasy kaukaskiej, gdzie pojazdy nie mogą przejechać, znalazły zastosowanie w takich obszarach, jak turystyka jeździecka i służba graniczna. Miękki kłus koni pozwala jeźdźcom pozostawać w siodle przez długi czas. Zwierzęta te świetnie nadają się do patrolowania terenów górskich i policji konnej. Dzięki krzyżowaniu z innymi rasami jeździeckimi konie rasy kabardyjskiej odnoszą duże sukcesy w sportach jeździeckich, w których wymagana jest wytrzymałość.

Czy wiesz W górach na niedostępnych ścieżkach konie kabardyńskie nie zbłąkają w całkowitej ciemności lub mgle. Górale uważają, że umiejętność ta jest rozwijana na poziomie genetycznym.

Warunki zatrzymania i opieki

W wyspecjalizowanych roślinach hodowlanych dla koni tej rasy zwykle stosuje się metodę trzymania grupowego na pastwiskach. Stada są tworzone przez selekcję według płci i wieku. Dzięki tej metodzie stajnie są wyposażone zgodnie z prostszą konstrukcją. Większość czasu konie spędzają na pastwisku. Wobec braku niezbędnej liczby zielonych roślin do paszy na pastwisku, zwłaszcza zimą, zwierzęta karmione są sianem i gotowymi paszami produkcyjnymi. Przy dobrym wypasie, technologia stada w cieniu jest stosowana przed nadejściem niskich temperatur.

Idealną opcją do zamieszkania koni kabardyjskich jest rama lub drewniana konstrukcja wykonana z drewna. Grubość ścian stajni dla ciepłego klimatu wynosi około 20 cm, dla zimnego - co najmniej 25 cm. Temperatura powietrza w pomieszczeniu powinna wynosić 5-10 ° C. W stajni musisz zapewnić dobrą pościel, używając do tego torfu, słomy i trocin, stale sprzątając cały pokój i kabinę. Ważne jest monitorowanie suchości ściółki, szczególnie zimą. W straganach najwygodniej jest używać podajników, które można wyjmować - wygodniej jest się nimi opiekować i myć. Pomieszczenie powinno być dobrze wentylowane, ale bez przeciągów i musi być suche. Należy zauważyć, że czerkacze nie zapewniają stajni oświetlenia, aby konie mogły lepiej widzieć i nawigować w ciemności lub we mgle.

W trosce o te konie należy okresowo kąpać się za pomocą specjalnych skrobaków i szczotek w celu pielęgnacji sierści zwierzęcia. Grzywę myje się dokładnie żółtkiem i mydłem lub dla koni stosuje się specjalny szampon. Po zabiegach wodnych grzywę należy dobrze rozczesać. Ta procedura jest przeprowadzana ostrożnie, aby nie zranić zwierzęcia, w przeciwnym razie koń może w odpowiedzi kopnąć i zranić właściciela. Zalecają pływanie co najmniej raz na 7 dni, a częściej podczas treningu przed zawodami.

Czy wiesz Po mydleniu należy dobrze zmyć mydło lub szampon, aby zwierzę nie miało podrażnienia ani reakcji alergicznej. Kolejnym ważnym punktem w opiece nad tym zwierzęciem jest czyszczenie jego kopyt. Codziennie musisz sprawdzać kopyta, oczyszczać je z brudu i kamieni, a także wtedy, gdy konieczne jest pocieranie specjalnymi olejami. Co 24 dni konieczne jest usunięcie martwej tkanki z kopyt z kopyt, aby nie było peleryn. W razie potrzeby podkowa. Zwierzęta od najmłodszych lat muszą być szkolone, aby karmić nogę do kontroli lub kucia, w przeciwnym razie mogą pojawić się problemy w przyszłości. Konieczne jest również monitorowanie stanu zębów zwierzęcia: w tym celu co 6–12 miesięcy są one badane przez dentystę. W przypadku starszych koni procedura ta jest przeprowadzana częściej. Należy również zauważyć, że konie Adyghe wymagają regularnych ćwiczeń.

Racja zwierzęca

Pod względem żywienia ta rasa koni jest bezpretensjonalna: odpowiednie są dla niej prawie wszystkie rodzaje pasz dla koni - siano, uprawy (jęczmień, owies, kukurydza itp.), Słoma i pasza produkcyjna. Przydatne jest włączenie do diety suplementów w postaci warzyw. Podczas uprawy w fabryce dieta składa się z siana i paszy produkcyjnej. W warunkach stabilnych i wypasanych jesienią, gdy na pastwiskach jest mniej zielonych roślin, do plemienia i koni roboczych podaje się do 8 kg marchwi dziennie, a klacze, które karmią źrebaki, są dodawane do diety z ziemniakami i burakami, a także zbożami karmić.

Czy wiesz Warzywa muszą być myte, aby nie zarażać zwierząt chorobami grzybiczymi i powodować zaburzenia jelitowe. W hodowlach koni żywność przygotowuje się w następujący sposób: zboża wlewa się gorącą wodą, a następnie umieszcza otręby, melasę, melasę, warzywa, owoce; siano jest kruszone. Dieta koni zależy od stopnia obciążenia i wykorzystania. Hodując konie w celu uprawiania sportu, należy szczególnie ostrożnie przestrzegać diety. W tym celu stosuje się paszę z dodatkami energetycznymi. Konieczne jest również upewnienie się, że konie otrzymują około 50 litrów wody dziennie. Rasa kabardyńska jest bezpretensjonalna i odporna, idealna do jazdy konnej i transportu małych ładunków. Miłośnicy jazdy konnej cenią sobie wytrzymałość i płynność jazdy. Ze względu na masę zalet Kabardyńczycy są wykorzystywani na wielu polach, ale nie są szeroko stosowane ze względu na ich małą przydatność do większości sportów jeździeckich. Ponadto konie te nie wymagają trudnych warunków do utrzymania i mają doskonałe zdrowie.